Waarom willen we steeds meer, maar niet beter? #minimalists

 

De Netflix documentaire the Minimalists speelt in op mijn schuldgevoel. In de documentaire wordt een beeld geschetst van een uit de hand gelopen kapitalistisch systeem waarin mensen steeds meer willen en daar doodongelukkig van worden. Mensen meten hun geluk aan de hoogte van hun salaris of een uitpuilende kledingkast. Het doet me denken aan een theorie van de Amerikaanse psycholoog Barry Schwartz. Hij stelt dat we onszelf voor de gek houden met de drang naar steeds meer. Volgens hem ligt ongeluk op de loer, omdat we iedere gemaakte keuze als een gemiste kans zien. Het is dus nooit genoeg.

De Minimalists hebben schoongenoeg van de drift steeds meer te willen. Ze breken hiermee door een soort innerlijke belofte af te leggen afstand te doen van alle dingen die niet noodzakelijk of van waarde zijn. Filosofe Marli Huijer zou hier trots op zijn. Volgens haar boek “Discipline” is het ontzettend erg te denken dat we alle keuzemogelijkheden zelf hebben gewild. We hebben volgens haar zelfdiscipline nodig om met deze keuzes om te kunnen gaan (lees: beperken) en uiteindelijk hierdoor echt vrij te zijn.

Ik vind het een mooie gedachte: door afstand te doen naar de drang steeds meer te willen, vanuit een soort ijzerharde zelfdiscipline, voel je je meer vrij en gelukkig. Ik neem de uitdaging aan en ben benieuwd of ik me meer vrij en gelukkig ga voelen: ik koop een jaar geen kleding.

 

 

@sannevraagt